मी तुमची धरणीमाता बोलत आहे. होय, तीच पृथ्वी जिच्या कुशीत तुम्ही खेळता, बागडता आणि वाढता. आज अनेक वर्षांनंतर मी माझ्या मनातली व्यथा मांडत आहे. माझा जन्म एका उष्ण गोळ्यासारखा झाला, पण हळूहळू मी शांत झाले आणि माझ्यावर जीवसृष्टी निर्माण झाली. पक्ष्यांचा किलबिलाट, नद्यांचे झुळझुळ वाहणे आणि फुलांचा सुगंध यामुळे मी नटले होते.

माझी समृद्धी आणि मानवाची प्रगती

सुरुवातीला माणूस आणि निसर्ग यांचे नाते खूप पवित्र होते. माणूस निसर्गाची पूजा करत असे. मी मानवाला अन्न, वस्त्र आणि निवारा या तिन्ही गोष्टी भरभरून दिल्या. मानवाने विज्ञानाच्या जोरावर प्रगती केली, मला खूप समाधान वाटले. पण ही प्रगती करताना मानवाने मर्यादा ओलांडली. कारखान्यांचा धूर, वाहनांचे प्रदूषण आणि रसायने यामुळे माझे निळे आकाश आता धुरकट झाले आहे.

माझी दुःखे आणि वाढता त्रास

आज माझ्या शरीराची म्हणजेच जमिनीची मोठ्या प्रमाणावर खोदाई केली जात आहे. डोंगर फोडले जात आहेत. जंगले तोडली जात असल्यामुळे माझे पाळीव प्राणी आणि पक्षी बेघर होत आहेत. समुद्रात प्लास्टिक टाकल्यामुळे जलचर प्राणी मरत आहेत. मानवाच्या हव्यासामुळे माझे नैसर्गिक संतुलन बिघडले आहे. ग्लोबल वॉर्मिंगमुळे हिमनद्या वितळत आहेत, यामुळे भविष्यात मोठे संकट ओढवण्याची भीती मला सतावत आहे.

माझी तुमच्याकडून अपेक्षा

मुलांनो, तुम्ही उद्याचे नागरिक आहात. मला तुमच्याकडून खूप आशा आहेत. मी तुम्हाला कधीच शिक्षा देऊ इच्छित नाही, पण जर निसर्गाचा कोप झाला तर तो कुणालाही सहन होणार नाही. मला पुन्हा एकदा हिरवेगार पाहायचे आहे. मला पुन्हा शुद्ध हवेत श्वास घ्यायचा आहे. माझी ही इच्छा तुम्हीच पूर्ण करू शकता.

तुम्ही छोट्या गोष्टींतून सुरुवात करू शकता. पाणी वाया घालवू नका, विजेची बचत करा आणि आपल्या वाढदिवसाला किमान एक तरी झाड लावा. कागद वाचवा कारण कागद वाचवणे म्हणजे झाड वाचवणे होय. जर तुम्ही मला जपले, तर मी तुम्हाला आणि तुमच्या पुढच्या पिढीला नेहमीच सुखी आणि समृद्ध ठेवेन. ही पृथ्वी तुमची आहे, तिचे रक्षण करणे हे तुमचे कर्तव्य आहे.