सैनिकाचे आत्मवृत्त

मी एक सैनिक आहे. आज मी तुम्हाला माझे मनोगत सांगणार आहे. माझी ही कहाणी केवळ माझी नाही, तर सीमेवर लढणाऱ्या प्रत्येक वीर जवानाची आहे. जेव्हा मी लहान होतो, तेव्हापासूनच मला सैन्याची वर्दी आकर्षित करत असे. आज ती वर्दी माझ्या अंगावर आहे, याचा मला सार्थ अभिमान आहे.

माझे आयुष्य शिस्तीने भरलेले आहे. पहाटे लवकर उठणे, कठोर सराव करणे आणि कोणत्याही परिस्थितीला तोंड देण्यासाठी तयार राहणे हा माझा नित्यक्रम आहे. सीमेवरचे वातावरण कधीच स्थिर नसते. सियाचीनच्या बर्फात श्वास घेणे कठीण होते, तर राजस्थानच्या उष्णतेत अंगाची लाहीलाही होते. तरीही, "भारत माता की जय" ही घोषणा आमच्यात नवा उत्साह भरते.

घरच्यांच्या आठवणींबद्दल बोलायचे झाले तर, मला माझ्या मुलाचा वाढदिवस किंवा बहिणीचे लग्न आठवते. कधी कधी निरोप मिळायला उशीर होतो, पण कर्तव्यापुढे सर्व नाती दुय्यम ठरतात. माझ्या आईने मला हसत हसत निरोप दिला होता, कारण तिला माहित आहे की तिचा मुलगा एका महान कार्यासाठी गेला आहे.

युद्धकाळ असो वा शांतता काळ, सैनिकाचे मन नेहमी युद्धासाठी तयार असते. शत्रूच्या गोळ्यांना छातीवर झेलण्याचे धैर्य आमच्यात असते. आम्हाला मृत्यूची भीती वाटत नाही, कारण आम्हाला माहित आहे की शहीद झाल्यानंतरही हा देश आम्हाला कधीच विसरणार नाही.

शेवटी, मला देशवासियांना इतकेच सांगायचे आहे की, आम्ही सीमेवर आहोत म्हणून तुम्ही सुरक्षित आहात. पण देशाला आतून मजबूत ठेवणे ही तुमची जबाबदारी आहे. समाजात शांतता आणि एकता राखा. तुम्ही जेव्हा आम्हाला आदर देता, तेव्हा आमचा उत्साह द्विगुणित होतो. माझा श्वास असेपर्यंत हा तिरंगा कधीच झुकणार नाही, हेच माझे वचन आहे.