मी बागेत उमललेले एक ताजेतवाने फूल आहे. आज मी तुम्हाला माझे आत्मवृत्त सांगणार आहे. माझे आयुष्य म्हणजे केवळ एक-दोन दिवसांचा प्रवास आहे, पण या प्रवासात मी जे काही पाहिले आणि अनुभवले ते खूप मोलाचे आहे. माझा जन्म एका वेलीवर झाला. माळकरी काकांनी जेव्हा माझ्या रोपट्याला पाणी घातले, तेव्हा मला खूप नवीन शक्ती मिळाली.

माझे उमलणे आणि आनंद

पहाटेच्या वेळी जेव्हा सगळीकडे शांतता असते, तेव्हा दवबिंदू माझ्या पाकळ्यांवर विसावतात. ते दवबिंदू म्हणजे जणू माझ्यासाठी दागिन्यांसारखेच असतात. सूर्योदयासोबत मी जेव्हा माझे डोळे उघडले, तेव्हा मला हे जग खूप सुंदर दिसले. वाऱ्याच्या तालावर नाचताना आणि पक्ष्यांचे गाणे ऐकताना मला माझे अस्तित्व सार्थकी लागल्यासारखे वाटते. मी कोणालाही काहीही मागत नाही, उलट मी माझ्याकडे असलेला सुगंध सर्वांना मोफत वाटत असते.

मानवाशी नाते आणि माझे उपयोग

मानवी जीवनात माझे खूप महत्त्व आहे. आनंदाचा सण असो वा दुःखाचा प्रसंग, मी नेहमीच हजर असते. लग्नामध्ये हार म्हणून मी वधू-वरांच्या गळ्यात पडते, तर कधी देवाच्या चरणी शांतपणे विसावते. थोर पुरुषांच्या पुतळ्याला जेव्हा माझा हार घातला जातो, तेव्हा मला खूप धन्य वाटते. रुग्णालयात आजारी माणसाला भेटायला येताना लोक मला घेऊन येतात, तेव्हा माझ्या सुगंधाने त्यांच्या चेहऱ्यावर थोडा तरी आनंद येईल, असा मी प्रयत्न करते.

माझी व्यथा आणि शेवटची इच्छा

माझ्या आयुष्याची दुसरी बाजू थोडी कठीण आहे. माझे आयुष्य खूप कमी असते. सकाळी उमललेले मी संध्याकाळपर्यंत कोमेजू लागते. काही लोक मला झाडावर राहू देण्याऐवजी उगाचच तोडतात आणि थोड्या वेळाने फेकून देतात. तेव्हा मला खूप वेदना होतात. मला कोमेजण्याची भीती वाटत नाही, कारण निसर्गाचा हा नियम आहे. पण कोमेजून मातीत मिसळण्यापूर्वी मी कोणाच्या तरी चेहऱ्यावर हसू आणू शकलो, तर मला माझे मरणही गोड वाटेल.

शेवटी मला मानवाला एवढेच सांगायचे आहे की, माझ्याकडून तुम्ही आनंदी राहण्याची कला शिका. संकटाचे काटे भोवती असले तरी हसणे सोडू नका. तुमचा सुगंध (चांगुलपणा) जगाला द्या. मला तोडून मारण्यापेक्षा, मला झाडावर राहून जगायला द्या, जेणेकरून मी जास्त लोकांना आनंद देऊ शकेन.